CARTA DUN FILLO A TÓDOLOS PAIS E NAIS DO MUNDO

“Non me deas todo o que pido.

         Ás veces só pido para ver ata canto podo coller.

Non me grites.

         Respéctote menos cando o fas e me ensinas a gritar a min. Eu non         quero facelo.

Non me deas sempre ordes.

         Ás veces se me pediras as cousas, eu faríao máis rápido e con máis gusto.

Cumpre as promesas, boas ou malas.

         Se me prometes un premio, dámo; pero se é un castigo, tamén.

Non me compares con ninguén (especialmente con meu irán ou miña irmá).

         Se ti me fas sentir mellor cós demais, alguén vai sufrir e se me fas          sentir peor cós demais, serei eu quen sufra.

Non cambies de opinión sobre o que debo facer.

         Decide e mantén esa decisión.

Déixame valerme por min mesmo.

         Se ti fas todo por min, eu nunca aprenderei.

Non digas mentiras diante de min, ou me pidas que o faga por ti, aínda      que sexa para sacarte dun apuro.

         Podo perder a fe que teño en ti.

Cando esteas equivocado en algo, admíteo e crecerá a opinión que teño        en ti, e tamén ensíname a admitir os meus erros.

Cando faga algo mal, non me esixas que che diga por que o fixen.

         Ás veces nin eu mesmo o sei.

Trátame coa mesma amabilidade e cordialidade con que tratas os teus amigos.

         Porque sexamos familia non quere dicir que non poidamos ser     amigos.

Non me pidas que faga unha cousa que ti non fas.

         Eu aprenderei o que ti fagas, aínda que non o digas, pero nunca farei     o que ti digas e non fagas.

Cando che conte un problema meu, non me digas “Iso non ten importancia ».

         Trata de comprenderme e axudarme.

Quéreme e dimo.

         Gústame oírcho dicir, aínda que penses que non é necesario          dicirmo ».

AA.VV., Acción titorial, transversalidade e resolución de conflictos