AS NOVAS TECNOLOXÍAS NAS AULAS

Chegou ó meu Instituto unha nova revista, con un suxerente título acabado en 3.0. No editorial, o  director presenta o número como interesantísimo para que os docentes saiban como iniciarse niso das TIC e coñezan novas tecnoloxías, como a realidade aumentada. Lina íntegra, non para buscar argumentos que me convenceran de incorporar as TIC nas miñas clases ou os medios para facelo -porque xa o fago-,  senón buscando que razóns se poden esgrimir para xustificar a dixitalización das aulas e que beneficios aportan ó sistema os costosos  aparellos que as abarrotan.

Non hai argumentos novedosos. Repítese varias veces que se consigue unha interacción entre alumnos e profesor real e efectiva, un acceso inmediato á información e construción da aprendizaxe por parte do alumnado. Son razóns pouco convincentes para uns profesionais que levamos moitos anos interactuando con éxito cos alumnos e axudando a construir aprendizaxes sen intermediarios dixitais. Tamén se di varias veces, implícita ou explícitamente, que os profesores que rechazan o emprego das novas tecnoloxías, fano por medo a non saber usalas. Nin que fora tan difícil…

Non, señores. Se eu non vou usar, por exemplo,  o maravilloso bolígrafo dixital que permite ó alumno escribir sobre o papel e, grazas á tecnoloxía Bluetooth, transmitir o escrito ó meu ordenador portátil, non é por medo ou ignorancia, senón pola consideración de que é un gasto inútil, que só lle reporta beneficios ó fabricante, pero non ós meus alumnos nen a min. E por riba emprega unha tecnoloxía dañina para a saúde, como a maioría dos aparellos das aulas dixitalizadas. Sí, necesitamos a tecnoloxía, pero que sexa útil e inocua.

OUTRA VEZ O BILINGÜISMO

Fai uns días lía nun xornal unha noticia a dúas páxinas sobre o bilingüismo no ensino, non o tradicional galego-castelán, senón o actual inglés- galego/castelán. O tema volve á actualidade porque o ministro recuperouno na súa estrea. No xornal presentábase como un ideal, só ó alcance dalgúns privilexiados, que estudan nalgúns colexios privados.

Está claro que a competencia en lingua estranxeira, que os nosos alumnos acadan ó final da etapa obrigatoria, non é a que deberan ter ( oxalá só fora en lingua estranxeira). O que se debe facer entón é analizar as causas e propoñer solucións. Non creo que se fixera tal cousa, cando se propuxo como remedio aprender outras asignaturas en inglés;  porque un alumno que aprende Historia, por poner un exemplo, sen a suficiente competencia na lingua, explicada por un profesor igualmente incompetente, por máis que teña o certificado B1, non vai aprender nen historia nen inglés. ¿Poñemos, entón, a licenciados en inglés (ou mellor nativos) a impartir todas as materias? ¿Esiximos a todos os profesores unha licenciatura, ou equivalente, en inglés?

É obvio que ningunha desas opcións é razoable; tampouco é necesaria. Se de verdade se quere mellorar –e non se busca só un bo titular na prensa- a competencia en  linguas estranxeiras dos nosos alumnos,  hai que dar máis horas ás asignaturas de Lingua Estranxeira (primeira e segunda), máis medios, grupos reducidos e profesores coa titulación axeitada e formación necesaria para impartilas. Só así os nenos, os que de verdade queiran estudar, terán a oportunidade de aprender inglés, ou francés, ou alemán, ou chino. Ah! E dar becas para facer cursos no estranxeiro só ós que as necesiten e as merezan por méritos propios, isto é,  pola cualificación media do seu expediente e pola cualificación obtida en Lingua Estranxeira.

LA SANCIÓN DE CONTADOR, CUESTIÓN DE ESTADO

Alberto Contador fue sancionado y el asunto a punto está de convertirse en una cuestión de Estado. En el ciclismo, y probablemente en otros deportes, el consumo de sustancias prohibidas puede que sea bastante habitual, pero ello no significa que se tenga que hacer la vista gorda y no controlar o dejar impunes a los que son pillados; al contrario, exige que haya más controles. Un deportista tiene que jugar limpio y, si no lo hace y lo pillan, debe atenerse a las consecuencias.

No es admisible que Zapatero en su momento haya dicho que no había razones para sancionar a Contador o que el nuevo ministro de Educación, Cultura y Deporte entre al juego criticando un guiñol de una televisión francesa. Causa rubor oírlo decir que los franceses están enrabietados porque no ganan ninguna competición, pronunciadas éstas en un perfecto e inapropiado acento francés. Y más rubor causa ver a un ministro de Educación y Cultura esforzarse por encontrar un adjetivo adecuado para calificar la sátira del guiñol y el resultado sea el neologismo “inveraz”. Estoy de acuerdo con el ministro en que es de “mal gusto”, pero compete a los  televidentes franceses juzgar eso.